web[oor]log


Correspondent in oververhit India
juli 7, 2012, 20:17
Filed under: weboorlog

(NRC Handelsblad, vrijdag 6 juli 2012)

De Indiase hoofdstad New Delhi raakt oververhit. De 17 miljoen inwoners snakken naar regen. Al twee maanden trotseren ze extreem hoge temperaturen. Stroomstoringen en een gebrek aan leidingwater maken de situatie extra explosief.

Maandag braken op verschillende plaatsen in de aan Delhi grenzende deelstaat Haryana rellen uit. In zeker zeven steden werd personeel van elektriciteitsbedrijven in elkaar geslagen, gegijzeld, opgesloten en bedreigd. Op sommige plekken in Haryana was ruim 20 uur achtereen geen stroom. Dinsdagnacht waren er rellen in een voorstad van New Delhi, 30 kilometer van ons huis. Meer dan tweehonderd Indiërs die de hele nacht geen stroom kregen vielen personeel aan van transformatorstations. Ze waren woedend omdat ze de hitte niet konden verdrijven met ventilatoren en airconditioners.

Het hoort nu te regenen dat het giet. Maar het is onveranderd zonnig en bloedheet. Het was laatst 46 graden met een minimumtemperatuur van 40 graden ’s nachts. De moesson is meer dan een week te laat. De regens kruipen langzaam op naar de hoofdstad. Te langzaam, kreunen de inwoners van de stad.

De moesson kan het leven voor veel Indiërs op zijn kop zetten. De beelden van watervlaktes waar eens dorpen waren keren vrijwel jaarlijks terug. Ook nu weer zijn er grote overstromingen in Bangladesh (95 doden) en het noordoosten van India (ruim 80 doden). Maar ook een vertraagde moesson ontregelt het leven. Zo worden in veel ziekenhuizen wegens water- en stroomgebrek alleen nog spoedeisende operaties uitgevoerd.

Als ik, toch enigszins bezorgd, Indiërs vraag naar hun moessonervaringen, lichten hun ogen op. Ze spreken van verkoeling. Van dorst die gelest wordt, van leven dat terugkeert. Alleen bij een arts uit Lucknow maakt de gelukzalige flits snel plaats voor een bezorgde blik. „De moesson brengt ziektes”, zegt ze. „Muggen verspreiden dengue en malaria.” Ze werkt in een overheidsziekenhuis. Daar komen de armste mensen die vaak als eersten worden getroffen. Ze ziet er vrijwel elke moesson gevallen van cholera. Hoe hard India ook moderniseert, teveel mensen wassen zich nog altijd in water waar ook de riolering op loost.

Maar over overstromingen en gevaarlijke ziektes hoor je de bewoners van New Delhi niet. Voor hen betekent de regen nu: verlossing. De watercrisis wordt verergerd door de late moesson. Met de bewoners van ons huis trekken we geregeld de portemonnee om een watertankwagen te laten komen. Elke keer is de literprijs hoger. Wie dat niet kan betalen moet vaak meer dan een dag wachten voor er water door de leidingen stroomt. Veel arme Indiërs drinken het slecht gezuiverde leidingwater.

De late moesson verergert ook het stroomtekort. Waterkrachtcentrales hebben te weinig vermogen om de kolencentrales die het leeuwendeel van India’s stroomproductie leveren, bij te staan. Door de hitte schiet bovendien het elektriciteitsverbruik omhoog: de groeiende middenklasse schaft massaal stroom vretende airconditioners aan. Bij de bovenbuurvrouw boren twee mannen gaten in de muur voor de luchtinlaat van haar glimmend nieuwe airco’s.

Tot overmaat van ramp lijkt de moesson dit jaar bovendien minder krachtig. De regenval elders in India is tot nu toe ruim 30 procent lager dan normaal, waardoor minder rijst, graan en oliezaad wordt aangeplant. Sommige fabrieken moeten tijdelijk de productie stilleggen door een tekort aan koel- en afvoerwater. De late moesson dempt de economische verwachtingen, drukt de beurskoersen en heeft een nadelig effect op de koers van de rupee. Net nu die zich een beetje leek te herstellen.



Verherbouwd en verhuisd, maar nog steeds open
juni 30, 2012, 21:20
Filed under: weboorlog | Tags: , , , , ,

Web[oor]log is gesloten. Of eigenlijk: web[oor]log is achter een andere locomotief gehangen. Vanaf nu heet mijn blog In Zuid-Azië. Je vindt het hier. En het gaat nog steeds over hetzelfde: journalistiek. En dan om precies te zijn: mijn journalistiek; over hoe ik me telkens weer naar een artikel worstel.

Net als web[oor]log is In Zuid-Azië een open keuken. Je kunt er rustig in pruttelende potten en pannen kijken om te zien of het je bevalt what’s cooking.

Mijn situatie is veranderd. Toen ik web[oor]log maakte, opereerde ik vanuit Nederland. Daarvandaan maakte ik, meestal met fotograaf Jeroen Oerlemans, reizen naar oorlogsgebieden. In web[oor]log kon je lezen welke zeven sloten we moesten vermijden om niet terug te komen met zinloze propagandaverhalen.

Sinds april 2012 woon ik niet meer in Nederland, maar in New Delhi, India. Ik ben nu correspondent. Vooral voor NRC, en ook een beetje voor RTL Nieuws en RTL Z.

De web[oorlog]posts zijn nog steeds te lezen. Scrol naar beneden en je vindt ze vanzelf. Of gebruik de search-balk en zoek op “weboorlog”, “Afghanistan”, “Uruzgan” of “Libanon”.

Ik gebruik In Zuid-Azië ook artikelen te plaatsen die ik eerder publiceerde in NRC Handelsblad of nrc.next. Om echt goed op de hoogte te blijven van wat er in Zuid-Azië speelt moet je natuurlijk gewoon die kranten betaald lezen. Of dacht je soms dat ik al die informatie cadeau kreeg en het na twee keer knipperen met mijn ogen keurig geknipt en geschoren in de krant stond?

Bedankt voor je bezoek.

Breng me NU naar In Zuid-Azië, Joeri’s verherbouwde open keuken.



Joeri op de buis
oktober 4, 2010, 00:39
Filed under: weboorlog

Zondag 3 oktober – Boeken van de VPRO, met Wim Brands

Joeri met filosoof Marc De Kessel en presentator/dichter Wim Brands

klik hier of op de foto om direct naar de vid van de uitzending te gaan.



De inkomsten van een krijgsheer
oktober 3, 2010, 13:14
Filed under: weboorlog

De inkomsten van een krijgsheer

‘Hoeveel verdient die krijgsheer, per maand?’, vroeg Wim Brands tijdens de televisieopnamen van zijn programma Boeken. Het programma is semi-live: in de opnamen wordt niet geknipt.

Krijgsheer Matiullah Khan toont een foto waarop hij poseert met enkele van zijn mannen en een Amerikaanse special forces-eenheid. Matiullah ontleent zijn macht aan Amerikaanse steun. De Amerikanen knijpen een oogje toe bij Matiullahs omgang met de mensenrechten in Uruzgan. FOTO COPYRIGHT: JEROEN OERLEMANS

‘Dat weten we niet precies, maar ik denk wel ongeveer een miljoen dollar’, zei ik. ‘Hij beschermt konvooien. Soms krijgt hij wel 17.000 dollar per vrachtwagen.’

De vraag overviel me een beetje. Na de uitzending ben ik eens rustig gaan rekenen. Ik zat iets Lees verder



ex-SAS-er Andy McNab in gesprek met oorlogsjournalist Joeri Boom
oktober 2, 2010, 03:45
Filed under: weboorlog

‘Twee van mijn ex-SAS vrienden pleegden zelfmoord’

Voor nu.nl interviewde ik de Britse ex-commando Andy McNab. Hij werd beroemd met zijn boek Bravo Two Zero (1994), waarin hij beschrijft hoe in 1991 zijn geheime eenheid in de Irakese woestijn wordt ontdekt. Drie leden van zijn ploeg werden gedood. Zelf werd hij weken lang gemarteld. Inmiddels heeft hij 24 (!) boeken op zijn naam staan. ‘Maar ik ben nog steeds in hart en nieren een soldaat’.

De leden van de Bravo Two Zero-patrouille. Drie van de mannen zonder balkje voor hun gezicht zijn gesneuveld. McNab zit in het midden, vooraan.

Lees verder



“Als een nacht met duizend sterren”
september 23, 2010, 11:06
Filed under: weboorlog

NA ÉÉN WEEK AL TWEEDE DRUK!

Joeri Boom


Podium, 2010

Als een nacht met duizend sterren. Oorlogsjournalistiek in Uruzgan

In Uruzgan hebben Nederlandse soldaten een zware strijd gevoerd. 600 Nederlandse journalisten zijn de afgelopen jaren aan de hand van defensie naar de Afghaanse provincie gereisd. Slechts negen Nederlandse journalisten, onder wie één fotograaf en één cameraman, ontrokken zich aan de invloed van de defensievoorlichters en werkten onafhankelijk in de levensgevaarlijke provincie.

Door die ongelijke verhouding kreeg het publiek een beeld van de oorlog dat weinig met de werkelijkheid te maken had. Er zijn verschillende Uruzgan-missies, een op papier in Den Haag en een in Uruzgan zelf. Niet het beleid bepaalt de missie, maar het handelen van de militairen zelf.

Groene Amsterdammer-redacteur Joeri Boom reisde elf keer naar Afghanistan. In Uruzgan werkte hij zowel embedded als onafhankelijk. In een meeslepend verslag van zijn eigen oorlogservaringen laat hij zien wat er werkelijk gebeurde en waar de beelden uit elkaar liepen. Wat kunnen we weten? Wat willen we weten? Waar begint de censuur en waar de zelfcensuur?

Bestel nu een gesigneerd exemplaar tegen een voordelig tarief (inc. verzendkosten) in de webwinkel van De Groene Amsterdammer



Een noodzakelijke aanvulling
september 15, 2010, 01:26
Filed under: weboorlog

Naar aanleiding van mijn boek ‘Als een nacht met duizend sterren. Oorlogsjournalistiek in Uruzgan’ werd ik geinterviewd in de Volkskrant, door mijn gewaardeerde collega en mede- Afghanistanganger Noël van Bemmel. We voerden een lang en goed gesprek, dat Noël kundig wist te vatten in een krantenartikel. Daarbij gaan natuurlijk altijd nuances verloren, dat is onvermijdelijk. Op één punt dacht ik toen ik de papieren versie zag: hmm, hier past een aanvulling.

Ik zeg in het interview: ‘Alleen de Volkskrant en het NOS Journaal besloten op een gegeven moment zonder Defensie te reizen.’

De crux zit hem in dat ‘gegeven moment’. Ik doelde op het wijzigen van het beleid. Over het algemeen bleven media die hun verslaggevers louter embedded lieten werken dat doen, ook toen duidelijk werd dat onafhankelijke journalistiek vanuit Uruzgan wel degelijk mogelijk was zonder al teveel kosten en gevaar. Bij mijn weten stapten alleen het NOS Journaal, de Volkskrant (en natuurlijk mijn eigen Groene Amsterdammer) van die lijn af. Ik noemde niet de journalisten die al niet-embedded werkten. Ik noem ze hier graag: Arnold Karskens (Nieuwe Revu, later De Pers), Minka Nijhuis (freelance voor onder meer Trouw, Radio 1), Bette Dam (freelance voor o.m. Wereldomroep, Vrij Nederland) en Hans Jaap Melissen (Wereldomroep).

Excuses voor de te korte bocht…