web[oor]log


Stel harde eisen aan verlenging missie
oktober 13, 2007, 15:41
Filed under: Afghanistan, Deh Rawod, Joeri Boom, Uruzgan

(Opinieartikel gepubliceerd in het Reformatorisch Dagblad)

Nederland moet leren van de ervaringen in Srebrenica, stelt Joeri Boom. Dat betekent dat de missie in Uruzgan alleen verlengd kan worden als het Nederlandse leger de veiligheid van de Afghaanse bewoners kan garanderen.

Het officiële besluit is nog niet gevallen, maar het lijkt erop dat de Nederlandse regering en de top van de krijgsmacht graag in Uruzgan willen blijven. Defensieminister Van Middelkoop versprak zich enige tijd geleden. De commandant der strijdkrachten Dick Berlijn maakte duidelijk dat het een „moreel failliet” zou betekenen als Nederland Afghanistan de rug zou toekeren. Een belangrijk signaal werd ook afgegeven door de premier zelf. „Als wij daar weggaan, dan weet ik wat er met de bevolking gebeurt”, zei hij tijdens de algemene beschouwingen.

Naast morele argumenten voeren ook internationaal-politieke argumenten de boventoon in de huidige discussie: als wij vertrekken, haken ook de Australiërs af, en de Canadezen in de provincie Kandahar. Bovendien zouden de Verenigde Naties, die de missie gemandateerd hebben, dan prestigeverlies lijden. En natuurlijk moeten we ons een goed NAVO-bondgenoot betonen.

Haalbaar

De missie mag dan wenselijk zijn, maar is zij ook haalbaar? Dat is de belangrijkste vraag in de verlengingsdiscussie. Om die te beantwoorden moet een rationele militaire analyse worden gemaakt, niet gehinderd door goeddoenerij of bondgenootschappelijke overwegingen. Srebrenica toonde hoe belangrijk dat is. Zoals bekend eindigde die episode in een massamoord die Nederlandse militairen niet konden, maar wel hadden moeten kunnen voorkomen. De afspraken met de VN en de NAVO over luchtsteun werden niet nagekomen. De harde les: als we de bevolking veiligheid beloven, moeten we die belofte zélf kunnen waarmaken.

„Isaf bevordert de stabiliteit en de veiligheid door het vergroten van de steun van de bevolking voor de Afghaanse autoriteiten.” Zo staat het in de ”artikel 100-brief” waarmee de regering in december 2005 haar Uruzganbesluit aan de Kamer toelichtte. Wie samenwerkt met Isaf of de Afghaanse autoriteiten kan gedood worden door de taliban. Daarmee zijn we terug bij de Srebrenicavraag: Kan Nederland de bevolking in Uruzgan afdoende veiligheid bieden? Het antwoord op die vraag luidt op dit moment: Nee. En als de missie wordt verlengd zonder dat de militaire capaciteit in het gebied aanmerkelijk wordt opgevoerd, blijft het antwoord op die vraag ontkennend.

Inktvlekken

Nederland concentreert de inspanningen in ”inktvlekken”. Het zouden veilige gebieden moeten zijn waar opbouw plaatsvindt. Maar in Deh Rawod is de inktvlek inmiddels sterk gekrompen. Ik was er begin september en maakte mee hoe talibanstrijders vrijwel alle politie- en militieposten onder de voet liepen. De Nederlandse commandant moest het noorden en het zuiden van de inktvlek opgeven. Ook het inktvlekje in het district Chora is onveilig. Eind juni kromp het gebied tot 2 vierkante kilometer en raakte een Nederlandse eenheid van 150 man ingesloten. Pas na een grootscheepse aanval werden de taliban teruggedreven. Het was op het nippertje. De taliban waren al begonnen mensen te vermoorden die met Isaf of de Afghaanse regering samenwerkten.

Nederland heeft te weinig troepen in Uruzgan, en de Afghaanse regering laat het afweten. Al een jaar lang worden substantiële versterkingen van het Afghaanse leger (ANA) beloofd. De hulpagenten in Deh Rawod hadden slechts twee weken training gehad, waren slecht bewapend, genoten een loon van 70 dollar (de taliban betalen hun rekruten meer) en ontvingen al maanden geen salaris. Dat vecht niet best. De taliban konden moeiteloos doorstoten.

Ook de NAVO is (opnieuw) geen betrouwbare partner gebleken. In de artikel 100-brief staat dat na twee jaar de NAVO moet zorgdragen voor het vervolg van de missie. Toch zette secretaris-generaal De Hoop Scheffer Nederland onlangs onder druk. „Niemand kan hier weg”, zei hij. Ernstiger is dat Nederland zelf voor twee extra pelotons heeft moeten zorgen in het bedreigde Deh Rawod. De overige NAVO-partners lieten ons zitten.

De jarenlange bezuinigingen op de krijgsmacht eisen hun tol. Bij een verlenging moet de Nederlandse troepensterkte naar beneden en blijven onze Apaches thuis. Die zijn echter onmisbaar. Als hun rotorslag klinkt, is de strijd vaak meteen beslecht. Vertrouwen op NAVO-luchtsteun voelt niet veilig gezien de ervaringen in Srebrenica en de oncollegiale opstelling van het bondgenootschap nu.

Sterke bondgenoot

Wat we nodig hebben is allereerst een militair sterke en betrouwbare bondgenoot, die zowel helikopters als veel troepen in Uruzgan levert. Met het onervaren en slecht uitgeruste Slowakije, waarmee wordt onderhandeld, redden we het niet. Veeleer valt te denken aan Groot-Brittannië, dat beschikt over Apaches en binnenkort duizenden troepen terughaalt uit Irak. De andere voorwaarde voor verlenging zijn: meer NAVO-solidariteit en een Afghaanse regering die over de brug komt.

In Kaboel sprak ik met de parlementariërs Soona Niloofar en Abdul Khaliq. Zij willen beiden graag dat de Nederlanders blijven. Hun achterban in Uruzgan is blij met hen. Dan moet Nederland echter wel in staat zijn de beloofde veiligheid en stabiliteit te bieden, al is het maar in de inktvlekken. De levens van Nederlandse militairen en Afghaanse burgers staan op het spel. Zij zijn niet gebaat bij goede bedoelingen, maar slechts bij een militair haalbare missie. Daarom moet de Nederlandse houding jegens de NAVO en de Afghaanse regering zijn: Nee, tenzij. Nederland mag -nee móét- eisen stellen, die eerst ingewilligd dienen te zijn alvorens we de missie verlengen. Dat heeft Srebrenica ons geleerd.

De auteur is redacteur van weekblad De Groene Amsterdammer. Sinds 2004 verkeert hij regelmatig in Afghanistan.


5 reacties so far
Plaats een reactie

Joeri,

Allereerst even de opmerking van Dhr. Balkenende.
„Als wij daar weggaan, dan weet ik wat er met de bevolking gebeurt”.

Een suggestieve opmerking die duidt op de (morele?) plicht van het Nederlandse leger om in Uruzgan te blijven.

1. Voor 11 september was er werkelijk geen aandacht voor de Taliban in Nederland
en zeker niet de noodzaak om vreedzame burgers te beschermen van de Taliban. Dat het nu een hot-topic is duidelijk zeker gezien de politieke lotsverbondenheid met de Verendige Staten ,maar verplicht Nederland feitelijk tot niets.

2. Het is feitelijk een gelegenheidsargument. Voordat Nederlanders kwamen speelde dit niet en als Nederlanders definitief vertrekken wordt het argument van veiligheid voor burgers koeltjes gedownplayed. Moesten de Duitsers dan ook niet blijven ten tijde van WOII in Nederland om NSB’ers te beschermen van Neerlands verzet?
Een verglijking die misschien mank gaat ,maar wel het probleem schetst.

De aanwezigheid van buitenlandse militairen zet per definitie binnenlandse verhoudingen onder druk: daar waar locals in contact komen met buitenlanders zullen de Taliban dit aangrijpen om hard terug te slaan (ook mogelijk juist naar de lokale bevloking toe). Vraag is dan ook in hoeverre men hier zelf niet debet aan bent.

In de notulen van de betreffende ministeries zal het doel van de missie in precisie formuleringen neergekrabbeld zijn. De missie zou toch voornamelijk draaien om (weder)opbouw en het creeëren van de juiste condities voor deugdelijk bestuur. Zeker naar buiten toe, mede dankzij politici, werd dit beeld slechts versterkt.
Dat nou zelfs het NOS beelden toont van schietende Nederlanders in Afghanistan geeft des te meer aan dat het werkelijke beeld van deze missie een hele andere is.

Het is een missie van de regen in de drup.
(Een missie waarbij in enkele gevallen de helft van het totaal aantal slachtoffers vreedzame burgers zijn schiet zijn doel en legitimiteit werkelijk voorbij en verdient in Nederland dan ook geen steun te vinden).

Reactie door SalonSocialist

Interessante reactie van SalonSocialist waar kennis en ook betrokkenheid uit klinkt. Echter, zoals misschien dat ‘Salon’ uit Socialist al aangeeft, ik krijg het idee dat hij/zij niet recentelijk in Afghanistan geweest is en ook niet met de bevolking zelf spreekt. Nu wil ik niet argumenteren dat dit een voorwaarde is om een gefundeerde mening te verkondigen maar wel dat de Afghanen die ik in mei en juni van dit jaar heb gesproken groot voorstander zijn van de aanwezigheid van ISAF. Ook in het roerige Kandahar waren de mensen positief en zeker over het optreden van de Nederlanders in de buurtprovincie. Dat er burgerslachtoffers vallen wordt uiteraard betreurd door de Afghanen maar zeer hard optreden tegen talibanachtige groepen wordt als belangrijker gezien. Het idee erachter: terugkomst van de Taliban, alsjeblieft nooit weer. Of je nu voorstander of tegenstander van (verlenging van) de missie bent, ik zou zeggen, laat je vooral informeren door de Afghanen zelf en minder door de (publieke) opinie in Nederland. Ik werk trouwens voor een hulporganisatie die werkzaam is in Uruzgan, Registan en andere provincies.

Reactie door Stefan

Om een inktvlek zichtbaar te laten blijven moet er voldoende inkt zijn, hoe verder die ene druppel doordrenkt des te lichter de kleur en uiteindelijk lijkt de gehele vlek verdwenen.
Inkt moet in dit geval komen van de mensen op de grond die blijvend in het gebied aanwezig zijn. Dit zijn niet alleen Nederlanders of ISAF soldaten zo u wilt maar het gaat hier ook om een ‘follow up’ vanuit Afghanistan zelf. Een goed werkend politie en defensie apparaat. uiteindelijk is ISAF een Assistance Force en geen ‘bezettingsmacht’ die de problemen oplost.

Reactie door Niels Roelen

Dit gezien?

‘Foreign Troops Accused in Helmand Raid Massacre’
http://iwpr.net/?p=arr&s=f&o=341341&apc_state=henh

ciao!
cecile
http://streamtime.org

Reactie door cecile

Joeri,als men duidelijk de belangen van het westen aangeeft dan zal het kwartje bij velen eindelijk eens gaan vallen.
Waarom is het land geprivatiseerd,waarom is het telecomcontract in handen van de VS,is dit de wederopbouw of het grove geld verdienen?
Waarom horen wij niets over de hulp aan vluchtelingen binnen Afghanistan? Krijgen zij onderdak,kleding,voeding en bescherming tegen de kou?
De strategische en economische belangen moeten openbaar worden gemaakt net zoals de economische belangen in Irak . Dat zou eerlijke politiek zijn maar is politiek wel eerlijk?

Reactie door jose




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers op de volgende wijze: