web[oor]log


Vriendelijk blijven
februari 15, 2007, 21:03
Filed under: Uruzgan februari 2007

“Het klinkt mooi wat we hier willen, maar ik moet nog maar zien of het lukt. We zijn hier voor de bevolking, maar als die op je schiet dan houdt het een keer op. Dezelfde gasten die ons in een hinderlaag lokken staan de volgende dag weer vriendelijk te zwaaien als er een patrouille voorbij komt.”De verkenner is er mooi klaar mee. We hebben net bericht gekregen over een anderhalf uur durend vuurgevecht, gisteren, bij patrouillebasis Poentjak, op klaarlichte dag. En vandaag, horen we zojuist, zijn drie Nederlanders gewond geraakt toen een bermbom onder hun Patria-pantserwagen ontplofte.

Tandenknarsend hoorde ik het aan. Wat doe ik hier nog? Ik moet naar Uruzgan. Blijkbaar is de lente daar al begonnen, want het geweld neemt toe. Dat is een Afghaanse traditie. Smelt de sneeuw in de hoge passen, dan liggen oncontroleerbare sluipwegen open en kunnen vijandelijke strijders weer schuilplaatsen inrichten in grotten en afgelegen dalen. “Misschien lukt het morgen om jullie naar Kandahar te vliegen”, zegt sergeant-majoor T. “Maar we geven geen garanties. Dit is Maybe Airlines.”

Nee, het is niet gelukt. De jongens van de pantserinfanterie die ik in december hier in Kaboel ontmoette, gaven me een spoedcursus “omgaan met teleurstellingen”. Dat zou me helpen, zeiden ze, tijdens mijn verblijf bij de krijgsmacht. Het waren eveneens verkenners. Ze hadden zelf ‘harnassen’ gekocht – vesten met zakken voor patroonhouders. De standaardharnassen van Defensie waren te onhandig. De korporaal van de groep kocht van zijn eigen centen een global positioning-apparaat, waarvan hij zeker wist dat het niet zou haperen. Tamelijk belangrijk, het precies vaststellen van je positie als je onder vuur ligt en dringend artillerie- of luchtsteun nodig hebt. “Dit ding hapert tenminste niet. Dat kun je van onze standaardapparatuur niet altijd zeggen, helaas.”

Zo moest je volgens hen omgaan met met teleurstellingen. De rotsfeer verdrijven door er zelf wat van te maken. Mistroostig kijk ik naar de kast vol spelletjes. Mens erger je niet. Schaken. Dammen. Stratego. De mannen spelen het. En ze vertellen moppen. En ze tafelvoetballen. En ze pingpongen en spelen computerspelletjes op hun laptops. Ik lees en ik praat. Ik praat en ik lees. Ik leer veel mensen kennen, en ik kruip weer wat dieper in de krijgsmacht.

Ik weet inmiddels feilloos hoe een Diemaco C7 werkt, al heb ik geen wapeninstructie gekregen – want dat mag niet meer van Den Haag. Ook heb ik uitgezocht hoe ver een 107mm-raket nu eigenlijk reikt. Dat zijn de dingen waarmee de bases meestal beschoten worden. Ze reiken achtenenhalve kilometer. Meestal bevatten ze zo’n anderhalve kilo TNT. Iran fabriceert ze, net als China. Afghanistan zit er vol mee. De 107millimeters zijn zo’n anderhalve meter lang en hebben meer weg van een uit de kluiten gewassen tankgranaat dan van een raket. Net als antitankmijnen worden ze vaak gebruikt als springlading in bermbommen.

Het is maar dat ik weet. Maar het lukt me maar niet om te gaan met mijn teleurstelling.

Gelukkig is er ook goed nieuws. Ik heb de ambassadeur van Uruzgan gesproken, Abdul Hakim Mounib. Ik ben uitgenodigd voor de lunch in zijn residentie te Tarin Kowt. Dat lijkt me een mooie gelegenheid om op stap te gaan zonder Nederlandse militairen. We zullen zien.

Mounib reisde mee met Henk Kamp, in de jet die Buitenlandse Zalen en Defensie gebruiken voor dienstreizen van hun ministers. Kamp nam afscheid van de troepen. Hij wordt opgevolgd door Eimert van Middelkoop. Ik interviewde Kamp twee weken geleden. Het artikel staat afgedrukt in De Groene Amsterdammer. Mocht ik me vervelen in Tarin Kowt, dan zet ik de volledige tekst van het interview online in dit weblog. Da’s nog een flinke klus, want ik moet meer dan een uur gesprek uittikken en ter autorisatie voorleggen aan Defensie. Ik moet nog snel zijn ook, want volgende week is Kamp weer parlementariër.

Hoe zou zijn missie aflopen? Tijdens het interview bespraken we het counter insurgency-karakter van de missie. Contraguerrilla is wat Nederland in Uruzgan bedrijft. Daarbij geldt de stelregel dat het belangrijkste gevecht het gevecht is om de steun te verwerven van de bevolking. Een gevecht zonder wapens, een gevecht van de lange adem.

Henk Kamp vertelde me hoe trots hij was op zijn mensen, maar dat hij zich ook zorgen maakte. Hij was wel dertien keer in Uruzgan geweest, zei hij, en inmiddels wist hij hoe het werkte. “Als een patrouille wordt beschoten en vanaf een heuvel zien de militairen maar drie mensen in het gebied, die op het land aan het werk zijn, dan weten ze dat zij degenen zijn geweest die geschoten hebben. Maar als ze bij deze boeren geen wapens aantreffen, dan doen ze niks en gaan ze weer weg. Ik vind dat heel knap. Want voor hetzelfde geld graven die mannen hun wapens weer op en beschieten ze ons opnieuw.”

Ik leg Henk Kamps uitspraak voor aan de verkenner. Die buigt zich voorover en pulkt aan het etiket van zijn lege waterflesje. “Ik weet het, we moeten de bevolking winnen. Dat is wat we steeds te horen krijgen. Maar we leren ook dat een groot deel van de strijders die het op ons voorzien hebben, mensen uit de omgeving zijn. Vaak vechten ze voor geld. Ik hoorde bedragen van veertig dollar, daar wagen ze een paar weken hun leven voor. Of ze begraven voor dat geld een bom. Ik denk niet dat ik het zou kunnen opbrengen om vriendelijk te blijven als ik met mijn eenheid een paar keer beschoten was. En ik weet dat ik niet de enige ben.”

Nu er steeds vaker gevochten wordt bij de Baloechi Pas, waar de patrouillebasis Poentjak ligt, zal blijken of de discipline en zelfbeheersing van de Nederlanders groot genoeg is om terughoudend te blijven optreden. Elke onschuldige burgerdode is een terugval. Elk verkeerd gebombardeerde qala een ramp. Henk Kamp weet het, net als de verkenner. Maar op hém komt het uiteindelijk aan.


Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers op de volgende wijze: