web[oor]log


De minister die niet kwam
december 19, 2006, 18:03
Filed under: Uruzgan december 2006

Het is bijna tijd om afscheid te nemen. Niet alleen van Afghanistan, aangezien onze reis er vrijwel op zit, maar ook van VVD-minister van Defensie Henk Kamp. Het ziet er niet naar uit dat zijn partij nog zal regeren. 

Aankomst in Deh Rawod met een Nederlandse Cougar-helikopter. Nederland heeft te weinig transport-capaciteit.

Vorige week donderdag was hij bijna geland op Deh Rawod, de kleine, een beetje vergeten basis van Nederlandse troepen in Uruzgan. Henk Kamp was die dag in Kaboel. Hij zou eerst Kamp Holland in Tarin Kowt bezoeken, waar het leeuwendeel van de Nederlandse eenheden gelegerd is. Het zou zijn laatste bezoek worden aan de troepen.

Een afscheid in stijl, met veel aandacht voor de manschappen en officieren die uitvoeren wat de politiek van hen verlangt. Maar de minister kwam niet naar Tarin Kowt, en niet naar Deh Rawod. Hij keerde al hals over kop terug naar Den Haag, waar zijn partij- en kabinetsgenoot Rita Verdonk onder vuur lag. In zijn weblog (te vinden op www.mindef.nl) doet Kamp verslag. Geen woord over de teleurgestelde manschappen en officieren in TK en Deh Rawod. 

Kamp kan een potje breken. Hij ligt uitstekend bij de troepen, die vinden dat deze minister hen begrijpt en veel aandacht voor ze heeft. Ik heb in Tarin Kowt, Deh Rawod en Kaboel met aardig wat militairen over de minister gesproken. De overheersende mening is dat Henk Kamp een goed defensieman was. Een selectie uit wat ik vernam: 

“Joris Voorhoeve begreep niets van het militaire bedrijf. Als minister was hij een zielig geval. Frank de Grave deed zijn best, maar vond geen aansluiting bij ons. Als hij op bezoek kwam op een kazerne of tijdens een uitzending, werden er leuke dingen voor hem georganiseerd. In een Leopard-tank door een waterbak scheuren, weet je wel. Even een rondje langs de troepen, toespraakje en weg was hij weer. Henk Kamp heeft dat soort entertainment nooit gewild. Hij spreekt met de mannen, of het nu officieren zijn of gewone soldaten. Hij begrijpt ons, en wij begrijpen hem. Van mij mag hij terugkomen als minister van Defensie.” (Zegsman: een kapitein) 

“Eigenlijk is het merkwaardig dat wij Henk Kamp zo op handen dragen. Hij heeft grote bezuinigingen doorgevoerd en allerlei bases gesloten. Kamp sloot Seedorf en kwam het slechte nieuws persoonlijk toelichten op de basis. Hij sprak recht voor zijn raap en zei dat hij wist hoe ingrijpend dit was voor velen, maar dat hij zelf het besluit genomen had, en dat er geen weg terug was. Ik zag mannen met tranen in hun ogen naar hem luisteren. Maar men slikte het. Want Kamp gaf zich bloot, en trad ons met open vizier tegemoet. Ik denk dat je het daar moet zoeken, de reden voor zijn populariteit” (Zegsman: een kapitein van de force protection).

 “Die gast zegt gewoon waar het op staat. Wij houden daarvan. En hij stroopt zijn mouwen op. Hij komt helemaal niet over als zo’n intellectueel” (Zegsman: een korporaal van de Luchtmobiele Brigade) 

 “Hij staat vroeg op en werkt lange dagen. Hij kent al zijn dosiers en hij neemt het ook voor de gewone soldaten op. Hij draagt geen masker, en dat waardeer ik zo in hem.” (Zegsman: een luitenant van de logistiek) 

“Maar”, vroeg ik steeds, “vinden jullie niet dat hij wat al te gemakkelijk wegloopt voor het afmaken van de moeilijke en gevaarlijke klus in Uruzgan?” Kamp kwam in mijn ogen wel heel snel met zijn kandidatuur voor het Kamervoorzitterschap. Henk Kamp is een carrière-tijger, die het nu wel gezien heeft bij de krijgsmacht en op zoek is naar een nieuwe uitdaging. Dat werd weggewuifd.

“Hij heeft de klus in Irak wél afgemaakt. Het is niet zijn schuld dat zijn partij waarschijnlijk niet meer in de regering komt”, zei er een. “Ik gun hem een goede carrière”, zei een ander. “En ik gun ons een nieuwe minister van Defensie met net zoveel gevoel voor het militaire bedrijf als Henk Kamp.” 

Er was ook kritiek. Er werden vraagtekens gesteld bij het aanschaffen van Tomahawk-kruisraketten, terwijl Nederland juist dringend behoefte heeft aan Hercules-transportvliegtuigen en helikopters. Dat kan te maken hebben met de vervoersperikelen die de troepen in Afghanistan parten spelen. Het duurt soms meer dan een week voordat de manschappen op hun basis aankomen, als ze vanuit Nederland worden ingevlogen. Een belangrijke reden daarvoor is dat de twee Nederlandse Herculesvliegtuigen die hier waren, terug zijn voor groot onderhoud. Nederland is nu afhankelijk van plaatsen op de vluchten van Britten, Canadezen en Amerikanen. 

Naarmate de logistiek het grotesker liet afweten, sloeg de kritiek om in woede. Aan boord van de KDC10, waar mannen zaten die dagenlang in Kaboel moesten wachten totdat ze eindelijk in het vliegtuig naar huis konden voor hun twaalfdaagse verlof, werd gescholden op de minister en Den Haag. Een luchtmacht-militair legde uit dat Nederland niet zelf over de kruisraketten kon beschikken. “De Amerikanen drukken op de knop. Ze zijn het gewoon zat om zelf te betalen voor die stikdure dingen. En wij hier maar wachten. We hebben transporthelikopters nodig, en Poema-gevechtshelikopters, en Hercules-vliegtuigen. Doe iets voor ons zou ik zeggen. Fuck die Amerikanen.”

De belangrijkste kritiek kwam van een officier die geduldig wachtte, en de minister niet wilde afrekenen op vliegcapaciteit. Hij had een veel belangrijker punt. De officier had gediend in vele missies. Onder meer in Bosnië, waar Henk Kamp eens langs kwam. Kamp wilde graag van de officier weten hoe hij over de missie dacht. Nadat hij zijn mening had gegeven vroeg de minster: “Vind u niet dat de krijgsmacht er aan toe is om deel te nemen aan robuustere missies, hoger in het geweldsspectrum?”

De officier antwoordde dat de krijgsmacht in zijn ogen missies moest uitvoeren die ze aan kon en die grote kans van slagen hadden. Optreden in gevaarlijker gebieden dan Bosnië mocht volgens hem geen doel op zich zijn. Maar Kamp drong aan en stelde zijn vraag nog enkele keren “heel suggestief”, vertelde de officier. “Hij wilde duidelijk een positief antwoord. Ik vond het moeilijk hem te blijven tegen spreken.” 

Uruzgan is de gevaarlijkste militaire operatie die Nederland heeft ondernomen na de Korea Oorlog. En Kamp zal voor succes noch falen verantwoordelijk gehouden kunnen worden. Was het wijs van Kamp om Nederlandse eenheden beschikbaar te stellen voor deze loodzware uitzending? Of wilde hij weer een succes bijschrijven op zijn curiculum vitae? 

De tijd zal het leren. Ambitieus was het in elk geval.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: