web[oor]log


Dat is geen onweer
december 8, 2006, 17:26
Filed under: Uruzgan december 2006

onze-hercules.jpg

We landen om kwart over zeven ’s avonds. In Uruzgan is het dan al nacht. Het is er stikdonker.

Ik had horrorverhalen gehoord over het steile landen van de transporttoestellen in Tarin Kowt, om raketbeschietingen door Taliban zo moeilijk mogelijk te maken. Maar het viel mee. Tijdens de landing maakten we wat schijnbewegingen. Twee keer trok de piloot het toestel op, om vervolgens de neus weer diep naar beneden te drukken. Uiteindelijk landden we met een zachte schok op de zandstrip die slechts naar Afghaanse maatstaven een landingsbaan genoemd kan worden.

Als het hard regent of sneeuwt in Tarin Kowt, kunnen Hercules-toestellen hier niet aan de grond gezet worden. Hun wielen zouden vast-raken in de modder en de toestellen zouden omslaan.

kenneth-en-wesley-in-hercules2.jpg

Als we achter elkaar het toestel verlaten, knallen de sterren ons tegemoet. Die zijn hier nog een stuk imposanter dan in Kaboel of Kandahar. Op het land zijn nauwelijks lichtjes te zien en zaklampen mogen op de zandstrip niet gebruikt worden, wegens de mogelijke nabijheid van Taliban-strijders. De Hercules raast weer omhoog. We worden naar twee vrachtwagens gedirigeerd. Na een korte rit bereiken we het kamp.

Kamp Holland is een grote modderpoel onder constructie. Nadat in de zomer een 107mm-raket dichtbij een van de slaaptenten was neergekomen, is besloten dat de manschappen nog slechts in gepantserde containers mogen slapen. Daarvan staan er niet genoeg op het kamp om de binnenkomende troepen, die de huidige lichting gaan vervangen, onder te brengen. Ze worden ingekwartierd in de gepantserde eetzaal, de gym en de ‘Echos’ – de ontspanningsruimte die ’s avonds vol zit met militairen die tv-kijken, kaarten of risk spelen. Je kunt er broodjes kroket, frikadel en frisdrank krijgen. Alcohol is ten strengste verboden op het kamp.

Wesley, Barry en Nicole slapen in de volgepakte Echos. Kenneth gaat naar zijn maten, met wie hij een gepantserde container deelt. Hij was hier al eerder, maar moest er even tussenuit voor een kleine medische ingreep. Die verliep voorspoedig. Het opnieuw afscheid moeten nemen van zijn dochtertje en zijn vriendin viel hem een stuk zwaarder. Hij biedt me aan om op het laatste onbedekte stukje grond in zijn fab te slapen. Maar het is niet nodig: journalisten hebben hier hun eigen hok.

In de mediafab, eveneens gepantserd, tref ik Harm Ede Botje, van Vrij Nederland. We kennen elkaar goed en kunnen het uitstekend met elkaar vinden. Maar we zijn wel keiharde concurrenten. Harm doet bij Vrij Nederland hetzelfde als ik bij De Groene Amsterdammer: reizen en reportages maken. Hij is net terug uit Sri Lanka, ik heb Libanon en Bosnië nog in de benen. We wisten van tevoren dat we elkaar hier zouden treffen. Voor zijn vertrek belde Harm me op om te vertellen dat hij naar Uruzgan ging, het gebied waar ik een paar keer zo dichtbij was geweest. Toen we ontdekten dat ik een week na hem zou vertrekken en ons verblijf dus flink zou overlappen, waren we even stil. Maar grote jongens als we zijn, besloten we dit zakelijke akkefietje volwassen op te lossen. Hoe, dat zagen we dan wel weer.

harm-ede-botje-op-kamp-holland.jpg

Harm Ede Botje

Ook Remco en Kolijn die voor de KRO bezig zijn met een serie waarin ze zes militairen in Uruzgan volgen, zijn op het kamp. Zij vertrokken twee dagen eerder dan ik, maar zijn pas vandaag aangekomen. Harm had helemaal pech. Hij deed er acht dagen over om Tarin Kowt te bereiken. Inmiddels heeft hij – terecht – bedongen dat hij een week langer mag blijven. We zullen met zijn vieren tegelijk terugvliegen op 20 december.

De sfeer in onze pantserfab van twee bij vijf is uitstekend. Jammer genoeg zal ik er nog maar enkele dagen van kunnen proeven. Ik heb besloten zo snel mogelijk door te reizen naar Deh Rawood. Harm vertelde me dat hij moeite heeft om van de basis af te komen. Er is maar weinig plek in de patrouilles voor journalisten, want de vertrekkende eenheden nemen zoveel mogelijk nieuwe troepen mee in hun wagens om hen wegwijs te maken in het gebied.

Het is bijna ondoenlijk, zegt majoor Peter om daar nog journalisten tussen te krijgen. Dus ga ik liever naar Deh Rawood, waar relatief meer patrouilles worden gehouden dan hier en waar doorgaans meer ‘incidenten’ zijn.

Majoor Peter is de leidende PIO-officier op het kamp. PIO staat voor public information officer. Hij is degene die onze weblogs en artikelen doorleest vóór publicatie, om te controleren of er geen operationele gegevens worden blootgegeven die de veiligheid van de troepen in gevaar brengt. Hij komt over als een geschikte kerel. Zo één met humor, waar je gerust een sigaretje mee kunt roken. De peuken gooien we in lege munitiekisten. Rond middernacht staan we nog wat te praten voor de ingang van het complexje waarin onze pantserfab zich bevindt.

In de verte klinken diepe, doffe dreunen. “Dat is geen onweer”, zegt majoor Peter. “Nee”, zeg ik, “dat klinkt als Libanon: zwaar kaliber vliegtuigbommen.” Na zo’n zes klappen houdt het op. Dichtbij klinkt een helikopter die naar de monding van de Dorafshan Vallei (ook wel Baloechi Vallei genoemd) lijkt te vliegen, waar in juli nog hard gevochten werd tegen Taliban-eenheden.

De vallei is nog altijd een vrijhaven voor Taliban. Enkele dagen geleden trokken de commando’s, die hier op het kamp hun eigen geheime hoekje hebben, er nog op uit omdat een groep van dertig gewapende mannen was gesignaleerd. Iets eerder werd een net ingerichte vooruitgeschoven post, die hier de Indische naam Poentjak heeft gekregen, als eerbetoon aan de gevechten die de nu ingevlogen Prinses Irenebrigade leverde in de Oost, aangevallen door 150 Talibanstrijders.

De aanval werd afgeslagen. Maar de boodschap is duidelijk: als de Nederlanders uit zijn op oorlog, kunnen ze die krijgen.

 

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: