web[oor]log


De derde man wacht niet alleen
december 7, 2006, 17:24
Filed under: Uruzgan december 2006

wachten is het devies

Gisteravond had ik pech. Of eigenlijk werd ik het slachtoffer van een manier van denken waarmee je de oorlog niet wint.Er was een directe vlucht naar Tarin Kowt waarop persmensen mochten meevliegen. Remco en Kolijn, die voor de KRO een tv-serie aan het maken zijn waarin ze zes Uruzgan-gangers van begin tot eind van de missie volgen, mochten met die vlucht mee. Ik ook.

Tenminste, als de mensen van “Ops” – degenen die de vluchten regelen – blijk hadden gegeven van enig vermogen tot zelfstandig denken. Ik had hen er nog op gewezen dat ook de derde man op de perslijst – moi – inderdaad, heus, echt journalist was. Want je wist maar nooit. Daarbij had ik over het hoofd gezien dat voor de namen van de KRO-jongens een X stond en voor die van mij een Y. De Ops-mensen bemerkten dat detail wel, en besloten mij niet op de vlucht te zetten. Je kunt immers geen appelen ongestraft bij peren stoppen, moeten ze gedacht hebben.

Toen ik hen – te laat – duidelijk maakte dat ook mijn bestemming Tarin Kowt was, en dat ook mijn ingebedde tijd onderhevig was aan een door Defensie gestelde deadline, wezen ze mij op de X en de Y. Maar de kapitein die het me trachtte uit te leggen, baalde wel. “U heeft gelijk, we hadden dit anders kunnen doen. Als ik beseft had dat u dezelfde status had, had ik u op de vlucht geplaatst.” Waarna ik natuurlijk smolt en iets mompelde van dat het niks gaf.

Maar dat was gisteren. Nu zijn we inmiddels één dag en twee tochten naar het vliegveld verder, en wéér hangen we in de stoelen van het Holland Huis. We kunnen geen koffie meer zien en de kou (het vriest tien graden) lijkt steeds heviger te worden.

We wachten op een vlucht naar Kandahar. Steeds als het erop leek dat we mee konden, was er weer iets aan de hand. Vliegtuig panne, vliegtuig niet geland, you name it. Als we Kandahar ooit bereiken zullen we ook daar weer lang moeten wachten op een vlucht naar Tarin Kowt. De keren dat ik zonder krijgsmachtelijke bijstand naar Afghanistan reisde, was een taxi met betrouwbare chauffeur snel geregeld. Kandahar is vijfenenhalf uur rijden, maar wel met het hart kloppend in de keel, want de tocht voert dwars door Taliban-land.

Wachten maakt zuur. Het maakt je lui, het maakt je een zeikerd. Toch heeft wachten in het Holland Huis een voordeel: je krijgt de kans maatjes op te doen. De verkenners zijn inmiddels naar hun missiepost verscheept. Ik ben weer alleen. Maar al snel ontmoet ik “de kokkies”. Wesley (21), Barry (23) en Nicole (19) hebben overal vrienden, dwars door de eenheden heen. Maar mij kunnen ze er best bij hebben.

Barry, Nicole en Kenneth

“Soms is er wat snoep over na een oefening en komen ze bedelen of ze wat voor hun sectie mogen meenemen. Dan heb je er al snel weer een vriend bij”, vertelt Wesley. Ze hebben best zin in de missie. Ook zij willen aan het werk. Maar wat dat precies zal inhouden, is hen nog niet duidelijk.

Nicole: “Op Deh Rawood wordt volgens mij alleen maar kant en klaar voedsel opgewarmd.” Ze haalt schouders op en wil een sigaret opsteken. Ik bied haar een vuurtje aan, maar ze weigert beslist. De sigaret moet aangestoken met de poezenaansteker die ze van haar moeder kreeg. Ze heeft een katje thuis waar ze verliefd op is. De rest van de dag krijg ik poezenvuurtjes.

Het is grappig om het verschil tussen eenheden te zien. De verkenners met wie ik een kamer deelde, droegen hun wapen constant bij zich. De kokkies leggen hun automatische geweren regelmatig af, als ze verveeld achterover zakken in een stoel. De verkenners zouden dat nooit doen. Ze leken wel vergroeid met hun Diemaco-geweren. “Als wij in de keuken staan, hebben we de geweren binnen handbereik, maar niet op de man. Tijdens de algemene militaire opleiding werd het ons wel geleerd, maar we zijn niet meer gewend ze steeds bij ons te hebben”, zegt Barry.

De opleidingstijd kan Wesley zich nog levendig herinneren. Hij moest een schuttersput graven en raakte daarbij te ver verwijderd van zijn wapen. Hij was net lekker aan het spitten toen hij iemand zijn naam hoorde brullen. Hij kreeg de opdracht naar de officier toe te tijgeren die twintig meter van hem af stond te briesen. Of hij wist wat hij had fout gedaan. “Mijn wapen?”, suggereerde Wesley. “Correct!” brulde de officier. “Geef hier die schep”. De officier groef Wesleys wapen zo diep in, dat nog maar een paar centimeter van de loop boven het zand uitkwam. “Ik heb urenlang zitten ploeteren om het ding schoon te krijgen.”

Ons gesprek komt al snel weer op eten. We bedenken een voor de hand liggende oplossing voor de belabberde voedselsituatie in het Deh Rawood-kamp. Er moet een moestuin komen binnen de muren, en wat schapen. Als ze dat bij hun meerderen erdoor krijgen, zal een hele compagnie hun vriend zijn. Ze grinniken en beloven hun best te doen. Mocht ik ooit in Tarin Kowt aankomen, dan ben ik vast van plan door te reizen naar Deh Rawood. Eens kijken of de krijgsmacht moestuin en schapenweide aan kan.

Het wachten doet ook Kenneth (26) bovendrijven. Al twee dagen hangt hij in zijn eentje rond. Na de zoveelste zinloze gang naar het vliegveld in volle bepakking, zitten we opeens bij elkaar aan tafel en raken we aan de praat. Ons gesprek holt zó hard richting persoonlijke details, dat hij opeens, middenin een zin, stopt en me schuin aankijkt. “Je bent toch niet aan het werk, hè?”, vraagt hij. “Jullie zijn altijd aan het werk, vertelden ze ons”. Het leidt tot anderhalve dag van ongein en gesprekken die voor de grap met schuine blikken worden afgebroken.

Kenneth nam dienst bij de Luchtmobiele Brigade toen zijn toenmalige vriendin een kleintje van hem verwachtte. Hij was eigenlijk nooit zo bezig geweest met het leger, maar Defensie was de enige werkgever die hem twee jaar zekerheid bood. Elders hadden de contracten die hij krijgen kon – Kenneth is metaalbewerker – een veel kortere loopduur. “Ik wilde weten waar ik aan toe was”, vertelt hij. “Het is niet niks hoor, een kind krijgen. Ik wilde dat er genoeg geld was voor een goede opvoeding.”

Inmiddels is hij al bijna acht jaar militair. Hij werd uitgezonden naar Bosnië, Macedonië en Irak. Die uitzendingen belastten zijn relatie zwaar. Zijn vriendin en hij gingen uit elkaar. Nu is de tijd gekomen dat Kenneth vol overtuiging heeft gekozen voor zijn dochtertje van zeven. “Ik wil er meer voor haar zijn, en meer invloed hebben op haar opvoeding.” Hij vertelt over haar met vuur in zijn ogen en een lach om zijn mond. Hij vind dat ik het ook moet doen, kleintjes maken. “Echt, man, je zult er nooit spijt van krijgen. Maar je moet dan wel stoppen met die oorlogsverslaggeving.”

Zijn besluit staat vast: Uruzgan is zijn laatste uitzending. Hij heeft al uitzicht op een nieuwe baan, waarbij hij de discipline die hij opdeed in de krijgsmacht goed kan gebruiken. Kenneth wil begeleider worden van criminele jongeren die zich laten heropvoeden. We praten er lang over, en hij heeft er zin in. Maar eerst moet hij nog vier maanden doorbrengen op een van de gevaarlijkste plekken van moeder aarde.

Van huis uit is Kenneth infanterist, opgeleid om het gevecht aan te gaan. Het is hem gelukt nu een veel veiliger baantje te krijgen in het bataljon. Hij werkt op het goed bepantserde communicatiecentrum, en hoeft er niet op uit om Taliban-strijders op te sporen. Hij heeft dus een hoge overlevingskans. En het gaat hem lukken, want hij moet en zal een nieuw leven opbouwen met zijn dochtertje.

Na weer een dag wachten kruipen we steeds meer naar elkaar toe. De kokkies, Kenneth en de journalist verbroederen zich. Kenneth schrijft rhymes. Zijn vriendin is R&B-deejay, hij rapt vaak op haar beats. Nu heeft hij de tijd zijn Nederlandse teksten flink bij te werken. Ik help hem met het vinden van de juiste uitdrukkingen. Kok Barry komt uit Amsterdam-Noord en blijkt rappers te kennen die bij Kenneth hoog in het vaandel staan. En Wesley heeft eigenlijk altijd zijn eigen ding in de mike willen doen. Kenneth daagt hem uit, en verdomd: hij kan het. Wesley straalt. Hij rapt!

 Vrijdag aan het einde van de middag stappen we in een Canadese Hercules die ons direct, zonder tussenstops, naar Tarin Kowt zal brengen.

 


1 reactie so far
Plaats een reactie

je woord heb je gehoude..
mooi man deze weblog
jij bent al weer terug naar tk en ik zit hier nog in deh rawod
hier gaat alles lekker zijn gangetje dus dat is wel goed
kom je ons weer opzoeke in februari dan?
dan zal ik nog wat rhymez verzinne haha
kerel veel succes verder en leuk je ontmoet te hebbe..

latersss wesley

Reactie door wesley




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers op de volgende wijze: