web[oor]log


Ik heb hier jaren voor getraind. Kom op met dat vliegtuig!
december 6, 2006, 17:22
Filed under: Uruzgan december 2006

de gym in Kamp Holland, Tarin Kowt

Ik maakte in Nederland reportages over het Korps Mariniers en de Eerste Divisie “Zeven December”. Later was ik te gast bij mariniers in Irak, bij luchtmachteenheden in Noord-Afghanistan en nu bij de pantserinfanterie in Uruzgan. In de loop der jaren heb ik de krijgsmacht van onderop en van bovenaf (via woordvoerders, voorlichters en commandanten) leren kennen. En ik moet zeggen: wat ik aan de onderkant ben tegengekomen, bevalt me het meest.

Volgens mij is in Nederland te weinig bekend hoe professioneel de expeditionaire krijgsmacht is geworden sinds het einde van de Koude Oorlog. Klaplopen is er niet meer bij, en ook de hoeveelheid snordragende officieren neemt goddank af. Het zijn echter vooral de manschappen, de gewone soldaten, de korporaals en de sergeants – de mannen en vrouwen die het militaire handwerk verrichten – met wie ik graag verkeer.

kamp-vliegveld-kaboel.jpg

vliegveld Kaboel

In Kaboel wachten we opnieuw. Nederland heeft geen eigen Hercules-transportvliegtuig meer in Afghanistan – dat is teruggeroepen voor onderhoud. Dus zijn de Uruzgan-gangers afhankelijk van Belgen, Britten, Amerikanen en Canadezen die soms nog wat plaatsjes over hebben. We hangen wat rond in het Holland Huis, de gezelligheidsplek voor Nederlandse militairen op de internationale basis in Kaboel. Koffie en thee zijn er gratis. De gestrande passagiers worden ondergebracht in container-barakken. De containerwoninkjes worden prefabs genoemd, wat in militair jargon al snel fab wordt. In één fab slaapt vier man. Vrouwen worden bij elkaar gelegerd. Ook de zelfdiscipline van de geharde militaire man heeft blijkbaar grenzen.

Ik deel een containerkamer met twee jonge verkenners die op weg zijn naar Deh Rawood, de kleinste basis in Uruzgan, waar het naar verluid best gezellig is, al liep hier wel een patrouille in een hinderlaag, waardoor een Nederlandse militair een been moest missen. De verkenners kennen elkaar door en door en zijn goed op elkaar ingespeeld. Tonny is schutter-lange afstand (SLA), een soort sniper. Hij vertelt hoe hem geleerd is bepaalde doelen uit de vijandelijke gelederen weg te schieten, officieren, mannen met communicatieapparatuur. In een van de winkels op het gigantische Kaboel-kamp heeft hij een balletje gekocht dat elektrische impulsen geeft als je het ronddraait in je hand. Zo traint hij de spieren van zijn onderarm. “Heb ik nodig om strak te schieten”, legt hij uit. Zijn geweer draagt meer dan een kilometer. “Maar de luchtdruk in Uruzgan is zo laag dat we nog op veertienhonderd meter raak schieten.” Tonny wil aan het werk. Hij was zeventien-half toen hij in dienst trad, nu is hij twintig. “Ik heb hier tweeënhalf jaar voor getraind. Ik ben het wachten zat. Kom op met dat vliegtuig, ik wil aan de slag!”

kaboel-troepen-krijgen-wapens.jpg

troepen krijgen wapens

Twee keer lijkt het erop dat we mee kunnen met een vlucht naar Kandahar, een stuk dichter bij Uruzgan dan Kaboel. Twee keer behang ik me met mijn blauwe scherfvest en helm. De verkenners gorden hun bepakking om. Een deel ervan hebben ze zelf aangeschaft omdat ze wat Defensie hun gaf te onhandig vonden. Verkenners moeten geruisloos kunnen werken in het gebied van de vijand. Hun hele kit moet daarop zijn afgestemd – niets mag knellen, één greep moet voldoende zijn om een volle patroonhouder te pakken. Minutieus leggen ze me elk onderdeel van hun uitrusting uit, inclusief de werking van hun wapens. “Dus als hij op veilig staat, is hij al gespannen. Als je er dan een volle houder in stopt, moet je oppassen dat je hem niet op repeteer zet terwijl je op een kamp rondloopt, want dan staat-ie scherp”.

Het is maar dat ik het weet.


2 reacties so far
Plaats een reactie

Heey Joeri,

Een leuk stukje. Alleen een vlieg zal ik niet raken op un kilometer afstand, hahaha. Leuk dat je er un stukje van gemaakt hebt. Ga zo door!!!

Groeten Tonn Y

Reactie door TonnY

Hé TonnY – zal je naam ff verbeteren. En je skills een beetje dimmen – die vlieg gaat er uit. Zal ik er een ijsbeer van maken? Zet hem op daar, en groeten aan Pierke. Kom wrsch terug in februari.

Reactie door Joeri




Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers op de volgende wijze: