Slecht theedrinken: over het onderschatten van de Taliban
Ik ben nu alweer iets te lang in Nederland. Het begint te kriebelen. Gelukkig ga ik binnen afzienbare tijd terug naar Uruzgan. In de logboeken van Defensie staat mijn naam geschreven achter de periode 14 tot en met 28 februari. Ik ben bovendien bezig een op die periode aansluitende embed te regelen met Amerikaanse eenheden in Korangal Outpost, in de provincie Kunar, vlakbij de Pakistaanse grens.
(Meer…)
Op het randje
Ik ben weer in Nederland. Het wonder is geschied, we konden mee met de woensdagvlucht.
Het was me het tochtje wel. In de KDC10 ontstond commotie toen de gezagvoerder, een majoor van de luchtmacht, aankondigde dat de vlucht ons naar Amsterdam zou brengen en dat de manschappen daarvandaan met bussen naar Eindhoven zouden worden vervoerd.
Het zou betekenen dat zij rond vijf uur ’s ochtends zouden aankomen, en dat hun familie en geliefden tot die tijd moesten wachten. Geen sinecure als je al dagen geduld oefent. (Meer…)
Doe nog eens dat kunstje
Wachten, wachten, wachten. Ik had me er op voorbereid. Voor manschappen en journalisten is het niet makkelijk, afhankelijk zijn van een grote en dus logge organisatie. Over de logistieke perikelen en hun oorzaak schreef ik onder meer in de vorige aflevering van web[oor]log. (Meer…)
Goed gejat: Maybe Airlines
Gisteravond (maandag 18 december) klonk mitrailleurvuur op KAIA, het militaire vliegveld van Kaboel. Hier wachten we al een paar dagen op onze vlucht naar Nederland, die hopelijk woensdag gaat. We zijn niet bepaald de enige wachtenden. Tweehonderd Nederlandse militairen zijn hier gestrand. Sommigen gaan met verlof, anderen zijn klaar met de missie en kunnen niet wachten naar huis te gaan. (Meer…)
De minister die niet kwam
Het is bijna tijd om afscheid te nemen. Niet alleen van Afghanistan, aangezien onze reis er vrijwel op zit, maar ook van VVD-minister van Defensie Henk Kamp. Het ziet er niet naar uit dat zijn partij nog zal regeren.
(Meer…)
Vissen in de verkeerde vijver
Sinds vrijdag raast een nieuw offensief over Afghanistan. Opnieuw vind het plaats in Kandahar, de zuidelijke provincie die grenst aan Uruzgan. In het Panjwaji-district, ten zuiden van Kandahar-Stad, heeft de Taliban veel invloed. Eerder al probeerden de Canadezen de ruggengraat van de Taliban in de Panjwaji Vallei te breken met een grote operatie, Medusa genaamd.
(Meer…)
De vijands vijand is onze hulpagent
Abdul Hakim krijgt een tikje op zijn schouder. Hij laat zich vallen, zijn kalasjnikov klemt hij vast. Hij is getroffen door vijandelijk vuur en wordt door twee collega’s van de Afghaanse hulppolitie naar achteren gedragen. Vóór in de formatie laten de hulpagenten, gehuld in grijze trainingspakken, zich niet afleiden. Zij blijven de strijders die hen bestoken beschieten, zodat niet nog méér van hun maten geraakt worden en hun eenheid in de pan wordt gehakt.
(Meer…)
De kapitein van Poentjak
Ik ben terug in Tarin Kowt en ik herken de geluiden. Ze doen me denken aan Libanon, waar ik verslag deed van de oorlog tussen Israël en Hezbollah. Het zeurende gebrom van een onbemand verkenningsvliegtuigje, een drone, klinkt bijna de hele dag. Als een opdringerige mug die zich maar niet laat doodslaan.
In Tyrus, de zuidelijke Libanese havenstad, vormden de drones een zwerm met meerdere bromtonen die door elkaar heen klonken. Dag en nacht. Hing het vliegtuigje lang boven één plek, dan volgde na een half uur meestal het gebulder van straaljagers, gevolgd door het angstaanjagend diepe dreunen van zware bommen.
(Meer…)
Nieuwe engeltjes
“Het was een hele operatie, de rotatie van de troepen”, verzucht de basiscommandant van Camp Hadrian in Deh Rawod. “We hebben zelfs een set nieuwe engeltjes moeten meenemen. De vorige ploeg had ze allemaal opgebruikt.”
(Meer…)
Lange Frans en de contra-guerrilla
‘Lange Frans’ zit gehurkt voor zijn huis. Als hij ons ziet aankomen, rijst hij op en grijnst breed. Hij mist een voortand en loopt rond met een gepimpte kalasjnikov, vol kleurige stickers.
De Nederlanders gaven Mohammed Akbar zijn koosnaam wegens zijn gestalte. Hij is lang en breed; Akbar betekent ‘groot’. We bevinden ons in het gehucht Laplan, niet ver van Deh Rawod. We zijn hierheen gereisd met een SUA, een smallest unit of action. In een van de pantservoertuigen zit majoor Herman van den Tempel. Hij is de commandant van het provinciale reconstructieteam (PRT) op Camp Hadrian, de Nederlandse basis in Deh Rawod. Van den Tempel spreekt wél met Afghanen, in tegenstelling tot de bulk van de militairen; infanteristen die louter bezig zijn met het veiligheidsaspect van de missie.
(Meer…)
Naar Volendam en terug
Buiten spelen! Eindelijk van de basis af! We gaan naar Volendam!
Zo heet de vooruitgeschoven post dichtbij een van de bergruggen die ons omringen. Hij ligt op een heuvel, niet ver van Alexanders oude fort. Om hem te bereiken moeten we kilometers rijden door vlak land, met droge rivierbeddingen en akkers waarop veel boeren wiet verbouwen. Die ligt nu te drogen in een heerlijke winterzon. Het is vast ongepast dat ik er zo enthousiast over ben, maar ik wil verdomme naar buiten. Ik ben gewend om zonder militair gezelschap door dit land te reizen. Het leven op een kamp beknelt me. Ik moet eruit!
(Meer…)
Kamp Win-Win
Het Nederlandse kamp bij Deh Rawod heet “Camp Hadrian”. Het kiezen van een naam voor een legerbasis is een proces dat niet onder doet voor het gekissebis dat kan uitbreken rond de naamgeving van straten. Tegen “Kamp Holland”, de basis bij Tarin Kowt, kon niemand bezwaar hebben. Maar “Kamp Alexander”, dat lange tijd de namenranglijst voor de Deh Rawod-basis aanvoerde, lag minder makkelijk.
(Meer…)
Respect voor de duisternis
Je vergeet het in Nederland, als je het al ooit geweten hebt. Het duister van de nacht is verdwenen uit onze beleving. Maar in Afghanistan kun je er niet omheen. Hier is de nacht inktzwart. Ik ben nu in Deh Rawod, op Camp Hadrian. Het kamp ligt op een vlakte waar verschillende valleien op uitkomen. We zijn net als in Tarin Kowt omringd door bergen. Maar hier is het mooier, serener. En dreigender.
Op het kamp heerst een strikte lichtdiscipline. Op Kamp Holland in Tarin Kowt mag ’s nachts wit licht worden gebruikt. Hier heb ik het glas van mijn mag light (een kleine zaklamp) met een stift rood moeten maken. Wit licht is niet toegestaan. Het draagt veel verder dan een rood schijnsel. Eind augustus kwamen op één dag zes raketten in de buurt van het kamp terecht. De Taliban bevindt zich in de directe nabijheid. Volgens de Nederlanders is hun dreiging aanzienlijk verminderd sinds de doorwaadbare plaatsen in de Helmand-rivier vast in handen zijn van de Afghaanse regering, bijgestaan door de vuurkracht van de Nederlanders. Maar, zo werd ons tijdens een briefing duidelijk gemaakt, ze zijn er nog. “Wees vlijmscherp en reageer allert”, voegde de commandant van Camp Hadrian de zojuist gearriveerrde troepen toe. (Meer…)
Waarom mensen mensen doden
Vannacht rond vijven klonk het geluid van een bronstige kameel over het kamp. Toen we twee dagen geleden in Tarin Kowt aankwamen, legde een officier ons uit dat er twee soorten alarmsirenes waren. Het gewone luchtalarm, bekend van de eerste maandag van de maand, 12.00 uur. En de bronstige kameel. “Ik kan jullie niet voordoen hoe die klinkt, maar als je de bronstige kameel hoort dan volgt uitgaand vuur.” (Meer…)
Thank you for your interest in the Canadian Forces
De PIO’s kunnen niets vertellen over de explosies die we vannacht hoorden. Misschien een actie van de Amerikanen, in het kader van de jacht op terroristen, Operation Enduring Freedom (OEF). (Meer…)
Dat is geen onweer
We landen om kwart over zeven ’s avonds. In Uruzgan is het dan al nacht. Het is er stikdonker.
Ik had horrorverhalen gehoord over het steile landen van de transporttoestellen in Tarin Kowt, om raketbeschietingen door Taliban zo moeilijk mogelijk te maken. Maar het viel mee. Tijdens de landing maakten we wat schijnbewegingen. Twee keer trok de piloot het toestel op, om vervolgens de neus weer diep naar beneden te drukken. Uiteindelijk landden we met een zachte schok op de zandstrip die slechts naar Afghaanse maatstaven een landingsbaan genoemd kan worden.
Als het hard regent of sneeuwt in Tarin Kowt, kunnen Hercules-toestellen hier niet aan de grond gezet worden. Hun wielen zouden vast-raken in de modder en de toestellen zouden omslaan.
(Meer…)
De derde man wacht niet alleen
Gisteravond had ik pech. Of eigenlijk werd ik het slachtoffer van een manier van denken waarmee je de oorlog niet wint. (Meer…)
Ik heb hier jaren voor getraind. Kom op met dat vliegtuig!
Ik maakte in Nederland reportages over het Korps Mariniers en de Eerste Divisie “Zeven December”. Later was ik te gast bij mariniers in Irak, bij luchtmachteenheden in Noord-Afghanistan en nu bij de pantserinfanterie in Uruzgan. In de loop der jaren heb ik de krijgsmacht van onderop en van bovenaf (via woordvoerders, voorlichters en commandanten) leren kennen. En ik moet zeggen: wat ik aan de onderkant ben tegengekomen, bevalt me het meest.
Volgens mij is in Nederland te weinig bekend hoe professioneel de expeditionaire krijgsmacht is geworden sinds het einde van de Koude Oorlog. Klaplopen is er niet meer bij, en ook de hoeveelheid snordragende officieren neemt goddank af. Het zijn echter vooral de manschappen, de gewone soldaten, de korporaals en de sergeants – de mannen en vrouwen die het militaire handwerk verrichten – met wie ik graag verkeer. (Meer…)
Ingebed naar Uruzgan
Wie ik ben en wat ik kom doen, vraagt de schildwacht. Zijn toon is vriendelijk, dat wel. Maar ik sta niet op zijn lijst.
Bepakt met laptop, helm, scherfvest en reservekleding wacht ik naast het wachthuisje bij de passagiersterminal op de militaire vliegbasis Eindhoven. Ook boeken, maken deel uit van mijn kit. Boeken zijn zwaar en ik reis graag zo licht mogelijk, maar ik zal heel wat tijd moeten verdrijven. (Meer…)
