web[oor]log

Gisteravond (maandag 18 december) klonk mitrailleurvuur op KAIA, het militaire vliegveld van Kaboel. Hier wachten we al een paar dagen op onze vlucht naar Nederland, die hopelijk woensdag gaat. We zijn niet bepaald de enige wachtenden. Tweehonderd Nederlandse militairen zijn hier gestrand. Sommigen gaan met verlof, anderen zijn klaar met de missie en kunnen niet wachten naar huis te gaan. 

Toen de schoten klonken was het half één ’s nachts. Ik stond te wachten totdat ik naar Hilversum kon bellen, om met Sophie Hilbrand op Radio 1 te kletsen over mijn verblijf in Uruzgan, voor het radioprogramma BNN United.  Twee militairen stonden op dat moment te telefoneren met hun geliefden. Ze draaiden zich als één man om en keken me vragend aan. Eén praatte door, de ander bedacht een smoes en legde zijn hand op het spreekgedeelte van de telefoonhoorn.

 “Ik ben al weg”, zei ik, en probeerde buiten uit te zoeken wat er aan de hand was. Niks te zien. Alles rustig. Toen ik weer naar binnen liep klonk een nieuw salvo. Zo te horen vanaf dezelfde plek. Het klonk als vuur uit een zwaar machinegeweer. Ik hief mijn handen ten hemel. “Misschien nachtschieten op de schietbaan”, mimiekte ik. “Er is hier geen schietbaan”, mimiekten de twee jongens terug. Ik nam nog een kijkje, maar weer niks. Het vuren stopte. De nacht werd weer stil.  

Negeren dus, leken we gedrieën tegelijk te besluiten. De volgende ochtend bleek bijna niemand de schoten gehoord te hebben. Iemand wist te melden dat het “de politie” was geweest. Had hij ergens opgevangen. Er wordt wel vaker in het niets geschoten in Afghanistan, behoor je dan te denken. Maar ik wilde weten wat er aan de hand was. Niemand die het me kon of wilde vertellen. Persvoorlichter? Zit in Kandahar. Vraagbaak voor de troepen? “Huh?” 

Niet handig – je moet op z’n minst je manschappen gerust kunnen stellen. Zeker als ze de gevaarlijke missie er bijna op hebben zitten. En voorkomen dat een journalist nodeloos alarm slaat kan ook geen kwaad, me dunkt. 

Intussen begin ik me behoorlijk zorgen te maken over de terugvlucht. Gisteren hoorden we dat niet iedereen meekan op de woensdagvlucht. Vrijdag is een extra vlucht gepland, met een gecharterd burgertoestel, waar een groot deel van de manschappen op wordt ingedeeld. Zonder enige logica, zo werd al meteen gewaarschuwd.

Afwachten maar weer. Het wordt hier gewoonte. Meereizen met Nederlandse troepen biedt je in elk geval een gratis spoedcursus ‘omgaan met teleurstellingen’. 

‘Maybe Airlines’ hebben de Nederlanders hun ‘militaire reisbureau’ in Afghanistan gedoopt. Niemand weet zeker wie wanneer waarheen vliegt. Het is geen zeldzaamheid dat je drie keer op een dag met volledige bepakking richting terminal vertrekt om aldaar te horen dat de vlucht is uitgevallen, vol zit of nooit bestaan heeft.  

De Nederlandse Maybe Airlines heeft zelfs een eigen logo gemaakt dat viertonners en Mercedes-jeeps siert. Nogal apart, leek me. Want de naam verwijst naar Sarajevo in de jaren negentig. Ook daar was een Maybe Airlines, bestaande uit militaire vluchten die de VN ter beschikking stonden. Een verwijzing naar een falend internationaal ingrijpen: niet echt inspirerend.

Maar toen ik wees op de overeenkomst werd ik glazig aangekeken door een van de ‘ops’-mannen die de de hele dag bezig zijn mensen op vluchten te plaatsen. “Hebben we zelf bedacht, hoor” was zijn antwoord.  

Zie hier het bewijs van een – laten we maar zeggen – merkwaardig toeval.