web[oor]log

We landen om kwart over zeven ’s avonds. In Uruzgan is het dan al nacht. Het is er stikdonker.

Ik had horrorverhalen gehoord over het steile landen van de transporttoestellen in Tarin Kowt, om raketbeschietingen door Taliban zo moeilijk mogelijk te maken. Maar het viel mee. Tijdens de landing maakten we wat schijnbewegingen. Twee keer trok de piloot het toestel op, om vervolgens de neus weer diep naar beneden te drukken. Uiteindelijk landden we met een zachte schok op de zandstrip die slechts naar Afghaanse maatstaven een landingsbaan genoemd kan worden.

Als het hard regent of sneeuwt in Tarin Kowt, kunnen Hercules-toestellen hier niet aan de grond gezet worden. Hun wielen zouden vast-raken in de modder en de toestellen zouden omslaan.

(Meer…)