web[oor]log

De uitvoering van ons plan laat even op zich wachten. Vandaag moeten we naar de tweede stad van het land, Herat, niet ver van de Iraanse grens, één uur vliegen van Kaboel. Onze vlucht vertrekt om tien uur ’s ochtends en we moeten er écht twee uur van tevoren zijn, zo werd ons nog op het hart gedrukt door de baliemedewerker van KAM-Air. Deze kleine vliegmaatschappij is de concurrentie aangegaan met Ariana, de nationale luchtvaartmaatschappij. Beter presteren dan Ariana is niet zo moeilijk. De oude Airbus waarmee het bedrijf van Frankfurt naar Kaboel vliegt, valt aan de binnenkant haast van ellende uit elkaar. De deuren van sommige bagagevakken sluiten niet, er hangen paneeltjes los, de ene stoel kan wel, de andere niet naar achter. Je zult er niet van neerstorten, maar echt happy flying is het niet. Puntje van zorg is wel dat Ariana onlangs is verbannen van Europese vluchthavens. We maakten al een keer mee dat de vlucht van Kaboel naar Frankfurt eindigde in Istanboel, omdat Frankfurt om onderhoudstechnische redenen het vliegtuig niet wilde laten landen. In Istanboel werden we overgeladen in een charter van Sun Air. Eenmaal diep in de nacht aangekomen in Frankfurt reden er geen treinen meer naar Amsterdam, dus sliepen we oncomfortabeler dan tijdens onze tamelijk zware reis in Afghanistan: op bankjes. Merkwaardig genoeg konden we afgelopen maandag op de heenreis naar Kaboel gewoon met Ariana vliegen vanaf Frankfurt. Bestaat er ook een opstijgbeleid voor luchtvaartmaatschappijen? Het zou ons niet verbazen als de terugreis weer noodgedwongen via Istanboel gaat.

(Meer…)